
Արմինֆո. Անկախ ընտրությունների արդյունքից՝ Հայաստանը թևակոխում է լրջագույն միջնաժամկետ ճգնաժամի փուլ։ Այս մասին իր հոդվածում գրում է «Այլընտրանքային նախագծեր» խմբի անդամ Վահե Հովհաննիսյանը։
Նրա խոսքով՝ հայ ժողովրդին հրավիրում են այս ճգնաժամին, և, կարծես թե, նա ընդունում է այդ հրավերը։
«Ընտրությունները, որոնք պետք է լինեին բացառապես ներքին, ինչը մեր հասարակությունը մինչև վերջ չհասկացավ, իշխանությունների թեթև ձեռքով վերածվեցին միջազգային ընտրությունների։ Չորս կողմերի միջև լարվածության, Իրանում նոր պատերազմի աճող հավանականության և այլ հսկայական ռիսկերի պայմաններում մեզ անհրաժեշտ էր ներքին համերաշխություն և զսպվածություն, սակայն իշխանություններն իրենց ագրեսիվ վարքագծով ոչնչացրեցին այդ հնարավորությունը։ Արդյունքում մենք ստացանք պառակտված, հիպերտոքսիկ հասարակություն։ Աշխարհը թևակոխում է լուրջ տնտեսական ճգնաժամի փուլ՝ էներգակիրների գների աճ, զգալի գլոբալ դեֆիցիտ և պարարտանյութերի գների բարձրացում. ամենուր լուրջ խնդիրներ են սպասվում։
Այս պայմաններում մենք հայտնվեցինք միջազգային ընտրության առջև, որը չպետք է անեինք՝ ընտրություն ԵԱՏՄ-ի և ԵՄ-ի միջև։ Մեր տնտեսությունը հսկայական օգուտներ է ստանում ԵԱՏՄ հնարավորություններից։ Որպես քրիստոնյա ազգ՝ հսկայական մշակութային ժառանգությամբ և արևմտյան մեծ սփյուռքով, մենք, անշուշտ, պետք է ձգտենք դեպի եվրոպական չափանիշներ, դեպի ինստիտուցիոնալ եվրոպական մոդել։ Դրա համար կար կարևոր ժառանգություն՝ ի դեմս ԵԱՏՄ անդամակցության և CEPA-ի (Համապարփակ և ընդլայնված գործընկերության համաձայնագիր)։ Մնում էր միայն ձևավորել պետական մտածողություն և զարգացնել այդ ժառանգությունը»,- նշել է քաղաքագետը։
Նա հավելել է, որ իշխանությունների կողմից իրականացվող այս քայլերի արդյունքում հայ հասարակությունը հաստատուն քայլերով շարժվում է դեպի սեփական ճգնաժամը։
«Մենք պետք է վերականգնենք ներքին համերաշխությունը և Հայաստանը դուրս բերենք միջազգային դիմակայությունից։ Դա շատ դժվար կլինի։ Ներքին տոքսիկ մթնոլորտը, որպես կանոն, ամենամեծ խոչընդոտն է ցանկացած դրական զարգացման համար։ Ինչպե՞ս ենք դուրս գալու սրանից։ Բոլոր ճամբարներում պետք է լինեն լուրջ մարդիկ, որպեսզի կանգնեցնեն ներքին տոքսիկոզը, նախընտրական դատարկախոսությունը։ Մենք ունենք իրական տարածաշրջան, իրական պետություն, իրական ու լուրջ ռիսկեր և դրանցից խուսափելու իրական հնարավորություններ։ Իսկ ի՞նչ ենք անում մենք։ Մենք արդեն կորցրել ենք Արցախը նման աղմուկի մեջ։ Հիմա նույն այդ հրեշավոր իրարանցումը, որի հեռանկարները վախեցնում են բոլոր նորմալ մարդկանց, պետք է դրդի նրանց գործողությունների»,- ամփոփել է քաղաքագետը։