Հայ արևելագետը ներկայացրեց ԱՄՆ-ի հնարավոր գործողությունները Իրանի դեմ

ԱրմԻնֆո. Հայ արևելագետ Սերգեյ Մելքոնյանի կարծիքով՝ Վաշինգտոնն Իրանի հարցում ներկայումս ունի երեք տարբերակ՝ պատերազմ, շրջափակում և գործարք։

Փորձագետը նշել է, որ միջանկյալ ընտրություններում հանրապետականների պարտությունը նվազեցնում է ռազմական էսկալացիայի նոր փուլի հնարավորությունները, որը կարող է տևել մինչև 2026 թվականի վերջը։ Նրա խոսքով՝ Իսրայելի ներքաղաքական իրավիճակը մնում է անորոշության լրացուցիչ գործոն։

«Ամենահավանական սցենարը մնում է շրջափակման շարունակությունը, որը շարունակում է բացասական ազդեցություն ունենալ Իրանի տնտեսության վրա։ Սակայն, արտաքին ճնշման տակ, Թեհրանի ղեկավարությունը կարող է ավելի արդյունավետորեն աջակցել սոցիալական կոնսոլիդացիային»։ Հետևաբար, նույնիսկ տնտեսական ցուցանիշների վատթարացման ֆոնին, չպետք է ակնկալել արմատական ներքաղաքական փոփոխություններ», - պնդեց Մելքոնյանը։

Գործարքի վերաբերյալ, շարունակեց արևելագետը, ԱՄՆ-ում և Իսրայելում ներկայիս ներքաղաքական կոնֆիգուրացիան կարող է Թեհրանին պակաս հակված դարձնել համաձայնության հասնելուն. իմաստ չունի բանակցել այնպիսի վարչակազմի հետ, որի դիրքերը կարող են զգալիորեն թուլանալ ընդամենը մի քանի ամսվա ընթացքում։

Մելքոնյանը նշեց, որ արդեն 2027 թվականի հունվարին, երբ դեմոկրատները վերահսկողություն ձեռք բերեն Կոնգրեսի երկու պալատներում, Թրամփի համար ներքաղաքական սահմանափակումները կաճեն։ Նա հավելեց, որ Իրանի դեմ պատերազմի ծայրահեղ անժողովրդականությունը, զուգորդված ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության առաջնահերթությունների հնարավոր տեղաշարժի հետ՝ Չինաստանին և Ռուսաստանին զսպելու ուղղությամբ, կարող է էլ ավելի նվազեցնել նոր ռազմական էսկալացիայի հավանականությունը։

«Այն իրավիճակում, երբ Վաշինգտոնը պակաս հետաքրքրված է պատերազմը շարունակելով, և Թրամփի ներքաղաքական դիրքերը թուլացած են, Թեհրանը կարող է ձեռք բերել համեմատական ռազմավարական առավելություն»։ Սա կարող է Իրանին դրդել ավելի վճռական գործողություններ ձեռնարկել, ինչպիսիք են՝ փորձել ճեղքել ծովային շրջափակումը կամ մեծացնել ճնշումը ԱՄՆ դաշնակիցների վրա տարածաշրջանում։ Հենրի Քիսինջերը այս ասիմետրիան նկարագրել է... ռազմաքաղաքական դիմակայությունը դեռևս 1969 թվականին՝ վերլուծելով Վիետնամի պատերազմի փորձը. «Մենք ռազմական պատերազմ էինք մղում, մեր հակառակորդները՝ քաղաքական։ Մենք ձգտում էինք նրանց ֆիզիկապես հյուծել, նրանք՝ մեզ հոգեբանորեն։ Այդպես անելով՝ մենք մոռացանք պարտիզանական պատերազմի հիմնական սկզբունքներից մեկը. պարտիզանը հաղթում է, եթե չի պարտվում։ Կանոնավոր բանակը պարտվում է, եթե չի հաղթում», - եզրափակեց Մելքոնյանը։