Միխայիլ Օնուֆրիենկո. այնտեղ, որտեղ կա կրիմինալ, միշտ աշխատում են հատուկ ծառայություններ ու անլեգալ գործակալական ցանց

Արմինֆո. Վերջին 48 ժամվա ընթացքում Բաքուն հասցրել է պետական ԶԼՄ-ների միջոցով Ռուսաստանը համեմատել նացիստների հետ, անվանել շովինիստներ, չեղարկել մշակութային միջոցառումները, հայհոյել մեր  դիվանագետներին, արգելել Ռուսաստանից մի շարք պաշտոնյաների մուտքը և թուրք-ադրբեջանական հանձնաժողովի միջոցով Ռուսաստանում անկարգությունների կոչ անել ։ Պաշտոնական պատճառը Ուրալում հանցագործությունների համար ադրբեջանցիների ձերբակալությունն է (նրանք Ռուսաստանի քաղաքացիներ են)։ Այս մասին գրում է ռուս հայտնի քաղաքական վերլուծաբան Միխայիլ Օնուֆրիենկոն։

Նրա խոսքով՝ Ռուսաստանում շատերը զարմացած զայրացել են ՝ այդ հարձակումներն անվանելով ոչ բարեկամական և թշնամական ։ Բայց իրականում դա միայն երկար տարիների քաղաքականության շարունակությունն է ։ 90-ականներին և 0-ականներին Ադրբեջանը ահաբեկիչներին զենք էր մատակարարում Հյուսիսային Կովկաս, մասնակցում էր հակառակորդին հետախուզական տվյալների փոխանցմանը և հազարավոր գրոհայիններ բաց թողնում։ Ակտիվորեն աշխատել է Ռուսաստանի դեմ Արևմուտք-Թուրքիա-Պակիստան-Ադրբեջան-Պարսից ծոցի միապետություններ առանցքում։

Երբ ահաբեկչությունը ճնշվեց, Բաքուն ժամանակավորապես հանդարտվեց, սակայն սկսեց ողողել Ռուսաստանը "փափուկ ուժով" (ամեն տեսակ ամսագրեր, տներ, փառատոներ, մի շարք ԶԼՄ-ների ֆինանսավորում, բիզնես և այլն)։ Դրա հետ մեկտեղ երկիր էին մտնում նաև քրեական տարրերը։ Իսկ այնտեղ, որտեղ կա կրիմինալ, միշտ աշխատում են հատուկ ծառայություններն ու անլեգալ գործակալական ցանց։

Զուգահեռաբար Ադրբեջանը համագործակցում էր Իսրայելի հետ, որը նմանատիպ աշխատանք էր տանում Ռուսաստանի նկատմամբ ։ Ռազմավարական համագործակցության շուրջ պաշտոնական պայմանագրերը, տրանսպորտային միջանցքները և առևտուրը մեղմացրել են հարաբերությունները: Լայնորեն հայտնի է, որ Իրանի և Ռուսաստանի թուլացումը ձեռնտու է Բաքվին։

2022 թվականի փետրվարի 24-ից հետո Ռուսաստանում տեղի է ունեցել պետական ապարատի, ինչպես նաև քրեական հատվածի և ստվերային առևտրի զտում։ Այն սկսել է ուղղակիորեն առնչվել Ադրբեջանին, որը կարգաբերել է իր գործունեությունը ՌԴ տարածքում ։ Բաքվին դա դուր չի գալիս։ Ահա եւ սկսվում է աղաղակ:

Բաքվին էլ ավելի դուր չի գա իրանական Ադրբեջանում արդեն սկսված զտումը։ Ինչ վերաբերում է այդ պետության հեռանկարներին, ապա նրա հետաքրքրությունը մինչև ընթացիկ համաշխարհային պատերազմի ավարտը գտնվում է Իրանի մի մասը հօգուտ իրեն օտարման հարթությունում ։ Դա մոտավորապես 8-9 միլիոն մարդ է և 100 հազար քառակուսի կիլոմետր տարածք։ Դա հնարավոր է անել միայն Իսրայելի, ԱՄՆ-ի և Լոնդոնի հետ համագործակցությամբ։ Կստացվի՞։ Բնավ փաստ չէ: Թավրիզում գործում է պայմանական ինքնավարություն։ Այնտեղ կան սեփական վերնախավեր, ընդ որում՝ ամենեւին ոչ աղքատ։ Ինչու՞ նրանք պետք է գնան Բաքվի ենթակայության տակ և տան իշխանությունը, փողն ու ազդեցությունը։

Ամեն դեպքում, մինչեւ հաջորդ տասնամյակի վերջն Ադրբեջանի խաղը կարող է ավարտվել։ 19-րդ դարի պատմությունը ցույց է տվել, որ Անդրկովկասի պետությունները, որոնք գտնվում են խոշոր տերությունների շահերի պարագծում, կարող են, պարզապես, վերանալ, երբ տարածաշրջանում հավասարակշռության խախտում է տեղի ունենում։ Այս առումով խաղի կանոնները չեն փոխվել։