
Արմինֆո. Ընդդիմությունը պետք է լինի անկախ քաղաքական միավոր՝ իր սեփական քաղաքական ծրագրով, ստեղծի քաղաքական արդյունքներ և կրի այդ արդյունքների համար պատասխանատվություն։ Ահա թե ինչ է գրում ՀՀ նախկին արդարադատության նախարար Արփինե Հովհաննիսյանը՝ մեկնաբանելով խորհրդարանական ընդդիմության 2021-2026 թվականների գործունեության արդյունքները։
Նախկին նախարարի խոսքով՝ նշված ժամանակահատվածում ընդդիմությունը իշխանություններին ուղղել է 384 բանավոր հարց և գրեթե նույնքան ելույթ, ներկայացրել է 53 օրենսդրական նախաձեռնություն, 4 նախագծի բանաձև, 13 նախագծի հայտարարություն և 1 հայտարարություն։ Կատարվել է 162 գործուղում, այդ թվում՝ իշխող կուսակցության պատգամավորների հետ, և ստացվել է ավելի քան 600 միլիոն դրամ բոնուսներ. «Արմէնիա» դաշինքը նվիրաբերել է 488,086,470 դրամ, իսկ «Պատիվ ունեմ» դաշինքը՝ 107,440,920 դրամ։ Յուրաքանչյուր ընդդիմադիր դաշինքից մեկական պատգամավոր լքել է խմբակցությունը, դարձել անկախ պատգամավորներ, ապա փաստացի աջակցել կառավարությանը։ Ընդդիմությունը զբաղեցրել է օրենքով իրեն վերապահված չորս ղեկավար պաշտոններ (Ազգային ժողովի մեկ փոխնախագահ և մշտական հանձնաժողովների երեք նախագահ), որոնցից մեկը ազատվել է կառավարության կողմից, իսկ մյուս երկուսը հրաժարական են տվել 2022 թվականին։ Վերջին պաշտոնը ՀՀ Ազգային ժողովի մարդու իրավունքների և հանրային հարցերի հանձնաժողովի նախագահն էր։
«Արդյո՞ք ընդդիմության խորհրդարանական գործունեությունը դարձել է արդյունավետ գործիք կառավարության դեմ պայքարում։ Հնարավոր է՝ ոչ։ Նիկոլ Փաշինյանն արդեն ինը տարի է, ինչ վարչապետ է»։ Միայն այս փաստը վերջին հինգ տարիների ընդդիմության քաղաքական գնահատականն է և ուղեցույց այն մասին, թե ինչ չպետք է անել և ինչ չպետք է կրկնել։ Հետևաբար, մենք հայտարարում ենք, որ ընդդիմությունը չպետք է լրացուցիչ դեր խաղա կառավարության գործողություններում և սխալներում։ Այն պետք է լինի անկախ քաղաքական միավոր՝ իր սեփական քաղաքական ծրագրով, ստեղծի քաղաքական արդյունքներ և պատասխանատվություն կրի այդ արդյունքների համար։ Մենք այլևս չենք գնահատելու ընդդիմությանը ծափահարություններով, պաթոսով, բարձրաձայն հայտարարություններով կամ «ուժեղ ելույթներով»։ Քաղաքականությունը դատվում է ոչ թե տպավորություններով, այլ արդյունքներով։ Խորհրդարանը կարող է քաղաքական բեմ լինել, բայց այն թատրոն չէ։ Իհարկե, բացառությամբ այն դեպքի, երբ պետական և քաղաքական գործիչների ամբողջությունը շեղվում է հայտարարված նպատակից։ Այլ կերպ ասած, խորհրդարանական ընդդիմության 2026-2031 թվականների յուրաքանչյուր քայլ պետք է գնահատվի մեկ չափանիշով՝ որքանո՞վ է այն նրանց մոտեցրել հայտարարված քաղաքական նպատակին,- նշել է Արփինե Հովհաննիսյանը։